เมื่อวันก่อนผมอยู่ที่ขอนแก่น

กำลังรอรอบรถโดยสารเพื่อจะกลับกรุงเทพฯ

ในตั๊วโดยสารตัวเลขบอกรอบเวลาของรถ คือเวลา 22.00 น.

ผมนั่งเล่นเกมมาริโอ้ใน PSP อยูพักใหญ่เพราะว่าไปถึงที่จุดรับ-ส่งผู้โดยสาร

ตั่งแต่ 3 ทุ่ม แล้วอยู่ๆแบต PSP ก็หมด ตอนนี้ผมว่าง

สมองเลยฉุกคิดถึงคน คนหนึ่งขึ้นมา

ผมเดินจากห้องรับรองผู้โดยสาร ออกไปที่ตู้โทรศัพทย์สาธารณะ

หยิบเหรียญออกมาพร้อมกับยกหูโทรศัพท์ขึ้น

หรอญเหรียญและกดเบอร์ที่คุ้นเคยโดยไม่ต้องดูเบอร์ที่เมมไว้ในโทรศัพท์มือถือ

"สวัสดีครับ" ปลายสายรับ

"พี่ทำอะไรอยู่ครับ ทำงานอยู่เหรอ" ผมถาม

"อ๋อ ทานข้าวอยู่ครับ" เสียงนั้นตอบกลับมา

"อยู่กับใคร กับพี่เสาเหรอ รึกว่าอยุ่กับแฟน" ผมถามอีกครั้ง

"ใช่ครับ นี่เรายังไม่กลับมาอีกเหรอ" อีกฝ่ายทั้งตอบและถามผมกลับ

"กำลังรอรถจะกลับนี่แหละ พี่อยู่กับใครนะ พี่เสาเหรอ"

ผมถามเพื่อความแน่ใจ

"ไม่ใช่ครับ" ปลายสายตอบ

"อ๋อ อยู่กับแฟน" ผมถามอีก

"ใช่ครับ" คำตอบที่ได้รับ

"งั้นแค่นี้ล่ะครับพี่ สวัสดีครับ"

มือซ้ายที่ถือหูโทรศัพท์สาธารณะวางหูโทรศัพท์ลงกับที่วาง

จิตใจเคว้งคว้างไปหมด สมองอื้ออึง

ผมยังไม่ได้พูดแม้คำที่ผมตั่งใจจะโทรไปบอก

แต่ใครเป็นผมในตอนนั้นก็คงไม่พูด

ผมเองพูดอะไรไม่ออก ไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งๆที่รู้อยุ่ตลอดเวลา

ว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนี้ ไม่รู้ทำไม ยอมรับจริงๆไม่ได้ซักที

ผมคิดถึงนะ..กอดที่พี่กอดผมครั้งนั้น

ผมคิดถึงนะ..ริมฝีปากที่เคยสัมผัสกันของเรา

ผมคิดถึงนะ..รอยยิ้มที่บอกว่าเรารักกันมากแค่ไหน

ผมคิดถึงนะ..คำพูดที่บอกกับผมว่า "ขออย่าให้มีอุปสรรคอะไรที่เราผ่านไป

ด้วยกันไม่ได้"

ผมคิดถึงนะ..วันที่เราอุ้มเจ้าลูกชายกลับมาด้วย

ผมคิดถึงนะ..ที่เราช่อยกันป้อนยาให้เจ้าลูกชายของเรา

ผมคิดถึงนะ..ดอกไม้ช่อนั้นที่วางอยู่ตรงเบาะข้างๆคนขับ

ผมคิดถึงนะ..คำพูดที่เราเรียกกันว่าที่รัก

ผมคิดถึงนะ..ข้อความที่เราเคยส่งให้กันประจำ

ผมคิดถึงนะ..คำพูดที่บอกว่าจะอยู่ข้างๆกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมคิดถึงนะ..คนที่มานั่งรอผมซ้อม และรอกลับบ้านพร้อมกัน

ผมคิดถึงนะ..Arthur